Liczba por\u00f3wna\u0144 dla n element\u00f3w<\/td> n – 1<\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nTo bardzo wa\u017cne: nie da si\u0119 znale\u017a\u0107 maksimum szybciej ni\u017c przez sprawdzenie wszystkich element\u00f3w, je\u015bli dane nie s\u0105 wcze\u015bniej uporz\u0105dkowane lub nie istniej\u0105 dodatkowe informacje o strukturze danych.<\/p>\n\n\n\n
Dla listy 1 000 000 liczb oznacza to 999 999 por\u00f3wna\u0144. Program wykona to szybko, ale nadal jest to operacja liniowa, wi\u0119c przy du\u017cych zbiorach ma znaczenie.<\/p>\n\n\n\n
Jak dzia\u0142a por\u00f3wnywanie warto\u015bci i dlaczego typ danych ma tutaj realne znaczenie<\/h2>\n\n\n\n Nie ka\u017cdy element mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 w oczywisty spos\u00f3b. Liczby ca\u0142kowite s\u0105 proste, ale przy napisach, obiektach lub strukturach z\u0142o\u017conych pojawiaj\u0105 si\u0119 wa\u017cne szczeg\u00f3\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
Liczby<\/h3>\n\n\n\n Dla liczb por\u00f3wnanie jest jednoznaczne.<\/p>\n\n\n\nDane wej\u015bciowe<\/th> Wynik<\/th><\/tr><\/thead> [3, 8, 2, 11, 5]<\/code><\/td>11<\/code><\/td><\/tr>[-10, -3, -7]<\/code><\/td>-3<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nNapisy<\/h3>\n\n\n\n Napisy por\u00f3wnywane s\u0105 leksykograficznie, czyli wed\u0142ug kolejno\u015bci znak\u00f3w.<\/p>\n\n\n\nDane wej\u015bciowe<\/th> Wynik<\/th><\/tr><\/thead> [\"ala\", \"zamek\", \"kot\"]<\/code><\/td>\"zamek\"<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nTo cz\u0119sto zaskakuje pocz\u0105tkuj\u0105cych, bo najwi\u0119kszy napis nie oznacza najd\u0142u\u017cszego napisu.<\/p>\n\n\n\n
Obiekty<\/h3>\n\n\n\n Dla w\u0142asnych struktur trzeba okre\u015bli\u0107 regu\u0142\u0119 por\u00f3wnania. Na przyk\u0142ad student mo\u017ce by\u0107 por\u00f3wnywany wed\u0142ug \u015bredniej ocen, a nie wed\u0142ug nazwiska.<\/p>\n\n\n\n
Bez tego program mo\u017ce zg\u0142osi\u0107 b\u0142\u0105d lub zachowywa\u0107 si\u0119 nieprzewidywalnie.<\/p>\n\n\n\n
Max \u2013 zwraca najwi\u0119kszy element w iterowalnym zbiorze na przyk\u0142adach w Pythonie, C i C++<\/h2>\n\n\n\n Python posiada wbudowan\u0105 funkcj\u0119 max()<\/code>, ale dobrze rozumie\u0107 r\u00f3wnie\u017c wersj\u0119 r\u0119czn\u0105.<\/p>\n\n\n\nPython \u2013 wersja wbudowana<\/h3>\n\n\n\nJ\u0119zyk<\/th> Kod<\/th><\/tr><\/thead> Python<\/td> python\\nliczby = [4, 9, 2, 15, 7]\\nwynik = max(liczby)\\nprint(wynik)\\n<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nWynik:<\/p>\n\n\n\nDane<\/th> Rezultat<\/th><\/tr><\/thead> [4, 9, 2, 15, 7]<\/code><\/td>15<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nPython \u2013 implementacja r\u0119czna<\/h3>\n\n\n\nJ\u0119zyk<\/th> Kod<\/th><\/tr><\/thead> Python<\/td> python\\nliczby = [4, 9, 2, 15, 7]\\n\\nmaksimum = liczby[0]\\n\\nfor x in liczby[1:]:\\n if x > maksimum:\\n maksimum = x\\n\\nprint(maksimum)\\n<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nTa wersja dobrze pokazuje mechanik\u0119 dzia\u0142ania.<\/p>\n\n\n\n
C \u2013 podej\u015bcie proceduralne<\/h3>\n\n\n\nJ\u0119zyk<\/th> Kod<\/th><\/tr><\/thead> C<\/td> c\\n#include <stdio.h>\\n\\nint main() {\\n int tablica[] = {4, 9, 2, 15, 7};\\n int n = 5;\\n int maksimum = tablica[0];\\n\\n for (int i = 1; i < n; i++) {\\n if (tablica[i] > maksimum) {\\n maksimum = tablica[i];\\n }\\n }\\n\\n printf(\\\"%d\\\\n\\\", maksimum);\\n return 0;\\n}\\n<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nW C trzeba samodzielnie pilnowa\u0107 rozmiaru tablicy i inicjalizacji pierwszego elementu.<\/p>\n\n\n\n
C++ \u2013 STL<\/h3>\n\n\n\nJ\u0119zyk<\/th> Kod<\/th><\/tr><\/thead> C++<\/td> cpp\\n#include <iostream>\\n#include <vector>\\n#include <algorithm>\\n\\nint main() {\\n std::vector<int> liczby = {4, 9, 2, 15, 7};\\n\\n int wynik = *std::max_element(liczby.begin(), liczby.end());\\n\\n std::cout << wynik << std::endl;\\n return 0;\\n}\\n<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nTutaj u\u017cywane jest std::max_element<\/code>, kt\u00f3re zwraca iterator, dlatego potrzebne jest *<\/code>.<\/p>\n\n\n\nProblem pustych kolekcji i dlaczego ten b\u0142\u0105d pojawia si\u0119 cz\u0119\u015bciej ni\u017c si\u0119 wydaje<\/h2>\n\n\n\n Najcz\u0119stszy problem praktyczny to pusta lista.<\/p>\n\n\n\n
Dla pustego zbioru nie istnieje najwi\u0119kszy element. Matematycznie nie ma czego por\u00f3wnywa\u0107, a programistycznie ko\u0144czy si\u0119 to wyj\u0105tkiem lub b\u0142\u0119dem wykonania.<\/p>\n\n\n\n
Python<\/h3>\n\n\n\nSytuacja<\/th> Efekt<\/th><\/tr><\/thead> max([])<\/code><\/td>ValueError<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nBezpieczniejsze podej\u015bcie:<\/p>\n\n\n\nJ\u0119zyk<\/th> Kod<\/th><\/tr><\/thead> Python<\/td> python\\nliczby = []\\n\\nif liczby:\\n print(max(liczby))\\nelse:\\n print(\\\"Brak danych\\\")\\n<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nOd nowszych wersji Pythona mo\u017cna te\u017c u\u017cy\u0107 parametru default<\/code>.<\/p>\n\n\n\nJ\u0119zyk<\/th> Kod<\/th><\/tr><\/thead> Python<\/td> python\\nliczby = []\\nprint(max(liczby, default=0))\\n<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nTo szczeg\u00f3lnie przydatne w raportach, parserach plik\u00f3w i systemach importu danych, gdzie puste kolekcje s\u0105 normalnym przypadkiem.<\/p>\n\n\n\n
Max \u2013 zwraca najwi\u0119kszy element w iterowalnym zbiorze z w\u0142asnym kryterium por\u00f3wnania<\/h2>\n\n\n\n Cz\u0119sto nie szukamy najwi\u0119kszej warto\u015bci samej w sobie, ale elementu \u201enajlepszego\u201d wed\u0142ug okre\u015blonej cechy.<\/p>\n\n\n\n
Przyk\u0142ad: lista student\u00f3w.<\/p>\n\n\n\nDane<\/th> Cel<\/th><\/tr><\/thead> Imi\u0119 + \u015brednia<\/td> znale\u017a\u0107 najwy\u017csz\u0105 \u015bredni\u0105<\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nPython z parametrem key<\/code><\/h3>\n\n\n\nJ\u0119zyk<\/th> Kod<\/th><\/tr><\/thead> Python<\/td> python\\nstudenci = [\\n (\\\"Anna\\\", 4.2),\\n (\\\"Marek\\\", 4.8),\\n (\\\"Julia\\\", 4.5)\\n]\\n\\nnajlepszy = max(studenci, key=lambda x: x[1])\\nprint(najlepszy)\\n<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nWynik:<\/p>\n\n\n\nRezultat<\/th><\/tr><\/thead> ('Marek', 4.8)<\/code><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\nTutaj por\u00f3wnywany jest drugi element krotki.<\/p>\n\n\n\n
To bardzo wa\u017cny mechanizm, bo dzi\u0119ki niemu mo\u017cna wybiera\u0107:<\/p>\n\n\n\n